^ Powrót na górę

 

 

O rejencie Łempickim w 77. rocznicę śmierci

Rozmiar tekstu:

muzeum
Romuald Julian Łempicki był przedwojennym sieradzkim notariuszem, pochodzącym z Kielecczyzny. Zginął w Katyniu. Jego postać przypomniał sieradzanom regionalista Jan Pietrzak podczas spotkania w Muzeum Okręgowym.

Spotkanie z Janem Pietrzakiem odbyło się w dniu 77. rocznicy śmierci notariusza. Jako porucznik pospolitego ruszenia, Romuald Julian Łempicki został rozstrzelany w Katyniu 6 kwietnia 1940 roku. Do niewoli sowieckiej trafił pod Tarnopolem, podczas wycofywania się armii „Łódź”. Pełnił w niej funkcję naczelnika poczty polowej. W 1943 został ekshumowany, rozpoznano go po dokumentach, które miał przy sobie.

Przed wojną mieszkał w „domu kata” przy ul. Ogrodowej. – Córki rejenta Łempickiego, z którymi miałem okazję przed laty rozmawiać, dziwiły się, że słynny w Sieradzu budynek nazywa się „domem kata”. Zapewniały mnie, że przed wojną nikt tak o nim nie mówił. Ten dom był nazywany magistratem albo rejentówką. Magistratem, bo przez pewien czas część jego pomieszczeń było wynajmowanych władzom miejskim, a rejentówką, bo mieszkał w nim notariusz – opowiada Jan Pietrzak.

Nie było w przedwojennym Sieradzu organizacji czy stowarzyszenia, w którym nie działałby rejent Łempicki. Widzimy go i w wykazie członków Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, i w szeregach harcerstwa, i w Polskiej Macierzy Szkolnej. To jednak nie wszystko, bo Romuald Łempicki należał też do towarzystwa muzycznego „Lutnia”, towarzystwa gimnastycznego „Sokół” oraz Ochotniczej Straży Pożarnej, nie wspominając już o tym, że przez kilka lat był członkiem rady miejskiej i sejmiku powiatowego.

Rejent Łempicki nie był sieradzaninem z urodzenia. Na świat przyszedł na Kielecczyźnie, a dokładnie w Chomętowie koło Jędrzejowa. Rodzice – Romuald i Jadwiga – ochrzcili go w chomętowskim kościółku 26 kwietnia 1882 r. Młodzieńca wychowywali w duchu patriotyzmu, co widać było przez całe życie notariusza. Ojciec był powstańcem styczniowym.

Gimnazjum kończył w Kielcach w 1900, potem wyjechał do Warszawy na studia prawnicze, ale w trakcie nauki przeniósł się na bardziej wówczas renomowany uniwersytet w Odessie. Po studiach w 1905 wrócił do Warszawy i zaczął pracę w tamtejszym magistracie. Cztery lata później wziął ślub, w 1910 urodziło mu się pierwsze dziecko – syn. W 1915 został zmobilizowany przez Rosjan i wcielony do armii carskiej, skąd po rewolucji październikowej wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Po wojnie związał się z sądownictwem, najpierw jako sędzia śledczy w Turku, potem jako sędzia Sądu Okręgowego w Kaliszu, a na końcu jako notariusz w Sieradzu. W tym ostatnim zamieszkał w 1924 r.

T.O.

1  2

3  4

5  6

7  8

9  10

11  12

13  14

16  17